Kupienie nowego kursu kreatywnego daje szybki zastrzyk dopaminy. Klikasz „kup teraz” i nagle masz wrażenie, że w jednej sekundzie stałeś się lepszą wersją siebie. W głowie odpalają się trailery: nowe projekty, świeże portfolio, ludzie, którzy myślą podobnie i pierwsze zlecenia wpadające do skrzynki.
Potem przychodzi poniedziałek. Slack, maile, deadliny, zmywarka do opróżnienia. Kurs czeka. Najpierw do wieczora. Potem do weekendu. W końcu trafia do zakładki „na później”.
To wcale nie jest niszowy problem. Średnio tylko 10-20 procent osób kończy kursy online. Reszta odpada gdzieś po drodze. Nie dlatego, że są leniwi czy nieambitni. Raczej dlatego, że wizja rozwoju była projektowana w idealnych warunkach, a realizowana w prawdziwym życiu.
I tu pojawia się aspiracyjna edukacja. Kusząca, obiecująca, często bardziej atrakcyjna jako plan niż sam proces.
Czym jest aspiracyjna edukacja?
Aspiracyjna edukacja to kupowanie rozwoju, który bardziej dotyczy tego, kim chcemy być, niż tego, co faktycznie robimy. To inwestowanie w wyobrażoną przyszłość, w której mamy więcej czasu, odwagi i konsekwencji.
W skrócie: kupujemy kurs dla wersji siebie, która ma czas. Dla osoby, która wraca z pracy z energią i bez problemu poświęca dwie godziny na naukę, która w weekend siada do projektu zamiast nadrabiać sen, która nie waha się pokazać pierwszej, niedoskonałej pracy.
W chwili zakupu ta wersja wydaje się bardzo realna i możliwa do spełnienia. Kliknięcie „kup teraz” daje krótkie poczucie sprawczości. Coś się zaczyna. Pojawia się wrażenie, że kontrolujemy kierunek własnej kariery. Że nie stoimy w miejscu, że nadążamy za zmianami, że inwestujemy w siebie.
W świecie, w którym niemal każdy komunikat brzmi jak przypomnienie o tym, że trzeba się rozwijać szybciej, lepiej i szerzej, kilkugodzinny kurs online jest łatwo dostępnym dowodem ambicji. Nawet jeśli poza zapisem niewiele się wydarzyło.
Gdzie zaczyna się pułapka?
Na początku wszystko wygląda obiecująco. Nowe konto, pierwsze moduły, notatki. Czasem nawet ekscytacja. Czujemy, że robimy coś dla siebie i nie odkładamy marzeń na później.
Pułapka pojawia się subtelnie. Kurs przestaje być narzędziem, a zaczyna pełnić funkcję symbolu. Zamiast prowadzić do działania, zaczyna je zastępować. Sam fakt, że „jestem zapisany(a)”, daje poczucie bycia w procesie, co łatwo pomylić z realnym postępem. Bo w praktyce nic się zmienia. Portfolio nie rośnie. Projekty nie powstają. Zmiana pracy pozostaje w sferze planów. Kolejny kurs staje się kolejnym zabezpieczeniem: jeszcze się podszkolę, jeszcze dopracuję podstawy, jeszcze nie teraz.
Wiele osób mówi: „Najpierw muszę być gotowy”. To zdanie brzmi rozsądnie, ale w praktyce bywa kolejną pułapką. Gotowość w pracy kreatywnej rzadko pojawia się przed działaniem. Częściej rodzi się w trakcie, po pierwszych błędach, pierwszym feedbacku i pierwszym udostępnionym projekcie. A jeden niedoskonały projekt potrafi uruchomić więcej realnego uczenia się niż kilka teoretycznych kursów z rzędu.
Projekt wymusza decyzje, ujawnia braki i konfrontuje z opinią innych. Kurs pozwala zostać po bezpiecznej stronie ekranu, w przestrzeni, w której wciąż się przygotowuję, ale jeszcze nie muszę niczego pokazywać.
Czas jako luksus (i największy mit)
Najczęściej winny jest czas. „Nie mam kiedy”, „teraz jest za dużo pracy”, „wrócę do tego po sezonie”. W większości przypadków to prawdziwe stwierdzenia. Współczesne tempo pracy i życia jest wymagające, a wyczerpanie nie jest rzadkością. Jednocześnie w tej narracji kryje się czekanie na idealne warunki. Na moment, w którym będzie spokojniej, stabilniej, lżej. Na przestrzeń, która pozwoli bez przeszkód skupić się na nauce.
Tyle że idealne warunki rzadko przychodzą same. Częściej pojawia się kolejny projekt, kolejny deadline, kolejna nieprzewidziana sytuacja. Czas okazuje się nie tyle zasobem, ile decyzją.
Kreatywność potrzebuje ram: konkretnego dnia i godziny lub małego, powtarzalnego rytuału. Bez niego nawet najlepsza wiedza nie ma gdzie się zakorzenić. Większość kursów oferuje dostęp do materiałów. Dostęp nie tworzy jednak struktury. Nie pilnuje regularności. Nie przypomina, że minął miesiąc bez realnego efektu.
Kiedy kurs jest tylko biblioteką treści, łatwo go odłożyć. Kiedy jest procesem z początkiem i końcem, z zadaniami i informacją zwrotną, łatwiej osiągnąć realny efekt.
Skvot – miejsce, gdzie szanse na ukończenie kursu rosną
W obliczu tego zjawiska łatwo dojść do wniosku, że „kursy nie działają”. Tyle że problem rzadko leży w samej edukacji. Częściej w tym, że próbujemy ją realizować między etatem, zobowiązaniami i zwykłym zmęczeniem. Do tego dochodzą wątpliwości, czy to na pewno dobry moment na zmianę, i lęk przed pokazaniem pierwszych, jeszcze niedoskonałych projektów.
Dlatego tak ważne są miejsca, które rozumieją realny kontekst życia swoich uczestników. Które projektują proces nauki z myślą o osobach pracujących od 9 do 17, zmieniających branżę, uczących się po godzinach. Które oferują nie tylko dostęp do treści, ale strukturę, wsparcie i bezpieczną przestrzeń na rozwój.
❛❛
Takim miejscem jest Skvot.
W Skvocie wybierasz kilkutygodniowy kurs i uczestniczysz w zajęciach online na żywo. Spotykasz się w czasie rzeczywistym z praktykiem z branży, który pracuje w zawodzie i dzieli się doświadczeniem z pierwszej ręki. Możesz zadawać pytania, konsultować swoje pomysły i konfrontować je z realiami rynku.
Regularne zadania oraz feedback od prowadzącego sprawiają, że wiedza nie kończy się na słuchaniu. Pracujesz na konkretnych briefach, rozwijasz umiejętności i na bieżąco widzisz swoje postępy.
Tu nie chodzi o chwilowy zryw motywacji, który zwykle kończy się po kilku dniach. Kluczowe są ramy, terminy i zobowiązania. Oddajesz projekty, pokazujesz efekty, przechodzisz przez proces, który ma jasno określony finał. To szczególnie ważne, jeśli wcześniejsze próby nauki urywały się w połowie.
Dzięki temu kurs staje się realnym etapem rozwoju. Zostają po nim projekty do portfolio, certyfikat, doświadczenie pracy z mentorem, społeczność na Discordzie i poczucie, że jesteś już o krok dalej niż na starcie.